Zakamarki Wolińskiego Parku Narodowego

Woliński Park Narodowy to miejsce w którym znajdziemy mnóstwo ciekawej roślinności, której w naszej okolicy nie ma. Jednak samo wybrzeże Morza Bałtyckiego jest ubogie w roślinność.

Na plaży zobaczymy niepozorną honkenię piaskową, solankę kolczystą, rukwiel nadmorską i wyrzucone przez morze brązowe plechy morszczynu. Na wydmach zwracają uwagę trawy: wydmuchrzyca piaskowa i piaskownica zwyczajna, a także coraz rzadziej występujący mikołajek nadmorski. Korzenie tych roślin zapobiegają wywiewaniu piasku i utrwalają wydmy. Na klifach nadmorskich, oprócz nielicznych drzew, rośnie krzew – rokitnik, obsypujący się jesienią drobnymi, jaskrawopomarańczowymi owocami.

Klify Zalewu Szczecińskiego są porośnięte kolczastymi zaroślami śliwy tarniny, głogów i róż. Na krawędziach urwisk rośnie niewiele roślin, wśród których dominuje dziewanna wielkokwiatowa. Ciekawa jest również roślinność jezior parku i Zalewu Szczecińskiego. Do najpiękniej kwitnących należą grzybienie białe i grzybieńczyki wodne w północnej części Zalewu, tworzące w lipcu żółto-zielone kobierce. W Jeziorze Raczym występuje osobliwość – paprotnik poryblin jeziorny. Najcenniejsze zbiorowiska roślinne chronione są w sześciu rezerwatach. Rezerwat przyrody im. prof. dr Władysława Szafera obejmuje podnóża Lelowej Góry na wschód od Wapnicy. Chroniona jest w nim buczyna z żywcem cebulkowym w runie. W rezerwacie im. dr Bohdana Dyakowskiego w okolicy Trzciągowa podlega ochronie buczyna z łanami perłówki jednokwiatowej. Rezerwat im. prof. dr Adama Wodziczki zajmuje wąski pas klifu nad Zalewem Szczecińskim, od Lubina do Karnocic. Objęty w nim zostal ochroną krajobraz klifowy ze stanowiskami roślinności kserotermicznej. Rezerwat im. prof. dr Zygmunta Czubińskiego, który jest położony na wschodzie od góry Gosań (od klifu na Świdnej Kępie), chroni wolińską buczynę storczykową. Rezerwat im. prof. dr Mariana Raciborskiego, który leży na północnym zachodzie od Wisełki, zawiera w sobie chronione miejsca wiciokrzewu pomorskiego i zimoziołu północnego, natomiast w rezerwacie im. doc. dr Stefana Jarosza, w pobliżu latarni morskiej „Kikut”, na wschodzie od Wisełki, gdzie ochroną została objęta kępa litej buczyny, która rośnie pośród drzewostanów sosnowych.

Woliński Park Narodowy

Wybierając najlepsze miejsce na odpoczynek winniśmy się kierować również walorami przyrodniczymi danego miejsca. Z pewnością Woliński Park Narodowy dostarczy nam mnóstwo takich walorów. Najstarsze buczyny rosną na klifach od Międzyzdrojów po Świdną Kępę. Ich struktura jest zbliżona do naturalnych lasów bukowych, dlatego są niezwykle cenne.

Można w nich spotkać dziewięć gatunków storczyków, m.in. buławniki czerwone i gnieźniki leśne oraz powyginane przez wiatry drzewa, trzymające się krawędzi urwiska. Pnie wiekowych buków są pokryte mchami i porostami oraz oplecione bluszczem pospolitym. Te lasy nazywane są przez specjalistów buczyną storczykową. Porastają specyficzny typ gleby o warstwowej budowie, zaspę przyklifową. Gleba taka występuje w postaci wąskiego (do 150 metrów) pasa tylko na wierzchowinie wysokich klifów. Tworzy się wskutek przemiennego osadzania materiału organicznego (na przykład opadłych z drzew liści, martwych części roślin runa i mineralnego, wywiewanego z powierzchni klifów przez wiatry w głąb lasu. Drugim skupiskiem sędziwych buków jest południowo-zachodnia część parku. Zajmują tu uboższe gleby, a w runie występują żywiec cebulkowy i trawa, perłówka jednokwiatowa. Koło Trzciągowa rośnie kilka drzew jarząbu brekinii objętego ochroną. Większą powierzchnię niż lasy bukowe zajmują mieszane, porastające morenowe wzgórza środkowego Wolina, z bukami, dębami i sosnami. Charakterystyczną rośliną tych lasów jest jedyna liana w Polsce – wiciokrzew pomorski, wspinający się po pniach drzew i gałęziach krzewów. Najwięcej jest w parku borów sosnowych z udziałem dębów i buków, z runem tworzonym przez borówkę brusznicę, trawy i zioła, m.in. relikt epoki lodowcowej, zimoziół północny. Nadmorskie wydmy porasta bażynowy bór nadmorski z niskimi, zniekształconymi przez wiatry sosnami i bażyną czarnojagodową. W wilgotnych miejscach rośnie bór bagienny z domieszką brzozy, a na podmokłych łąkach nad Zalewem Szczecińskim występuje największa polska paproć – długosz królewski. Piaszczyste gleby Półwyspu Przytorskiego zajmuje kwaśna dąbrowa (wilgotny sosnowo-dębowy las mieszany) z wiciokrzewem pomorskim. Pięknym elementem bogatego runa są paprocie, m.in. orlica osiągająca nawet 3 metry wysokości.

Miejsce na urlop

Podczas wakacji warto zwiedzić, zobaczyć piękno polskiej przyrody. Idealnym miejscem do tego będzie wyprawa do Ojcowskiego Parku Narodowego, który z pewnością dostarczy nam różnorodnych gatunków zwierząt i roślin, których na co dzień raczej nie spotkamy.

Z większych należy wymienić sarny, borsuki i lisy, spośród rzadszych piżmaki, których ojczyzną jest Ameryka Północna. Do Polski przedostały się z Czech, dokąd sprowadzono je w 1905 roku w celach hodowlanych. W 1985 roku wprowadzono bobry, które niegdyś tu występowały. Dość licznie występują zające szaraki, wiewiórki, popielice, nornice rude i oczywiście wszędobylskie myszy leśne… Park zamieszkuje ponad 120 gatunków ptaków, z których większość stanowią gatunki lęgowe.

Do największych należą drapieżniki: jastrzębie, myszołowy, sowy uszate i puszczyki. Spośród rzadszych gatunków należy wspomnieć muchołówki małą i białoszyją oraz mysikrólika zniczka. Ponad 10 lat temu zaczęły gnieździć się w parku bociany czarne. Nad potokami żyją związane z tym środowiskiem: pluszcze, pliszki i zimorodki. Szczeliny skalne tworzą naturalne środowisko dla kilku innych gatunków: jerzyków, pustułek i kopciuszków. Praktycznie bezszelestnie, w poszyciu leśnym, przemykają zaskrońce zwyczajne, żmije, padalce i jaszczurki. Na nasłonecznionych skałach można zobaczyć wygrzewające się, niezwykle już rzadkie, gniewosze plamiste, zwane też miedziankami. Liczne są ropuchy zwyczajne, kumaki nizinne i traszki: zwyczajna i grzebieniasta. Żyje tu również największy gatunek ślimaka nagiego – pomrów błękitny. Uwaga! W jaskiniach żyje najbardziej jadowity pająk w Polsce Meta menardi. Jak widzimy Park Narodowy dostarczyć nam może naprawdę przednich atrakcji. Dodatkowym plusem jest to, że podczas takiej podróży wiele się nauczymy. Taka podróż z pewnością przypadnie do gustu również naszym pociechom, które wreszcie na własne oczy zobaczą niektóre okazy zwierząt i roślin. Z pewnością wcześniej oglądały je tylko w szkolnych podręcznikach. Nie zwlekajmy i odwiedźmy to miejsce.

Ojcowski Park Narodowy

Podczas wypoczynku warto jest nie co poznać świat zwierząt i roślin, który nas otacza. Idealnym miejscem do tego będzie odwiedzenie jednego z parków narodowych. Na bogactwo i zróżnicowanie roślinności parku ma wpływ wiele czynników: wapienne podłoże i związane z nim zjawiska krasowe, które tworzą urozmaiconą rzeźbę powierzchni, różne ekspozycje zboczy i zmienny mikroklimat. Takie gatunki, jak pięknie kwitnące obuwik, podkolan biały i pełnik europejski, są na granicy wymarcia wskutek zrywania ich przez ludzi. Ostatnio zmniejsza się powierzchnia dominujących niegdyś borów mieszanych na rzecz grądów i buczyny. Szacuje się, że do 2010 roku bory na tym obszarze zupełnie znikną, Z przyrodą, historią i archeologią Doliny Prądnika można się również zapoznać w Muzeum im. prof. Władysława Szafera, utworzonym w 1965 roku.
Obecnie znajduje się tam ponad 1 000 eksponatów, wśród których są okazy motyli, chrząszczy, grzybów, roślin, ale również ssaków żyjących współcześnie oraz tych już wymarłych. Podczas wykopalisk archeologicznych, prowadzonych w Jaskini Nietoperzowej, znaleziono kości zwierząt żyjących w epoce zlodowaceń, np. niedźwiedzia jaskiniowego, mamuta, renifera, jelenia olbrzymiego. W Parku żyje około 12 000 gatunków zwierząt. Najliczniej reprezentowane są owady. Naliczono ponad 1 000 gatunków motyli i 1 700 chrząszczy, wśród których występuje wiele osobliwości, między innymi ciepłolubny pluskwiak i piewik gałązkowiec, zwany cykadą, którego skrzydła po rozłożeniu osiągają 5 cm!
Jest spokrewniony z cykadami żyjącymi w południowej Europie. Najbardziej charakterystycznymi ssakami Ojcowskiego Parku Narodowego są nietoperze, żyjące w jaskiniach i lasach, uwiecznione w godle parku. Spośród 21 gatunków występujących w Polsce, żyje tu 15. Najwięcej jest podkowców małych i nocków dużych, do najrzadszych należy nocek orzęsiony. 420 jaskiń parku zapewnia nietoperzom to, co im niezbędne – bezpieczne spędzenie zimy. Nietoperze są ssakami ciepłolubnymi i przed zbliżającymi się mrozami poszukują miejsc do zimowania. Miejsce to dostarczy na z pewnością niezapomnianych wrażeń, które zapadną w naszej pamięci na dłużej.

Bogactwo i zróżnicowanie krajobrazu: morenowe wzgórza porośnięte wiekowymi lasami, podmokłe łąki nad Dziwną, wąskie mierzeje z wydmami, jeziora, plaże, nasłonecznione klify, wybrzeże morza i bagniste wysepki delty Świny stwarzają dom dla mnóstwa gatunków zwierząt o rozmaitych wymaganiach środowiskowych, tak można opisać Woliński Park Narodowy. Naliczono tu około 230 gatunków ptaków, wśród których dominują wodne i […]

Wybranie Parku Narodowego, jako obiektu do zwiedzania podczas wypoczynku to z pewnością doskonała decyzja, która się opłaci. Dowiemy się dużo o naszych przodkach i korzeniach. Amatorzy niecodziennych przeżyć znajdą i dziś w parku miejsca niezwykłe, jak choćby Miejsce Mocy – kamienny krąg, w otoczeniu niespotykanych w innych częściach białowieskich lasów głogów, jabłoni i grusz, dawne […]


Żywiec