Woliński Park Narodowy

Wybierając najlepsze miejsce na odpoczynek winniśmy się kierować również walorami przyrodniczymi danego miejsca. Z pewnością Woliński Park Narodowy dostarczy nam mnóstwo takich walorów. Najstarsze buczyny rosną na klifach od Międzyzdrojów po Świdną Kępę. Ich struktura jest zbliżona do naturalnych lasów bukowych, dlatego są niezwykle cenne.

Można w nich spotkać dziewięć gatunków storczyków, m.in. buławniki czerwone i gnieźniki leśne oraz powyginane przez wiatry drzewa, trzymające się krawędzi urwiska. Pnie wiekowych buków są pokryte mchami i porostami oraz oplecione bluszczem pospolitym. Te lasy nazywane są przez specjalistów buczyną storczykową. Porastają specyficzny typ gleby o warstwowej budowie, zaspę przyklifową. Gleba taka występuje w postaci wąskiego (do 150 metrów) pasa tylko na wierzchowinie wysokich klifów. Tworzy się wskutek przemiennego osadzania materiału organicznego (na przykład opadłych z drzew liści, martwych części roślin runa i mineralnego, wywiewanego z powierzchni klifów przez wiatry w głąb lasu. Drugim skupiskiem sędziwych buków jest południowo-zachodnia część parku. Zajmują tu uboższe gleby, a w runie występują żywiec cebulkowy i trawa, perłówka jednokwiatowa. Koło Trzciągowa rośnie kilka drzew jarząbu brekinii objętego ochroną. Większą powierzchnię niż lasy bukowe zajmują mieszane, porastające morenowe wzgórza środkowego Wolina, z bukami, dębami i sosnami. Charakterystyczną rośliną tych lasów jest jedyna liana w Polsce – wiciokrzew pomorski, wspinający się po pniach drzew i gałęziach krzewów. Najwięcej jest w parku borów sosnowych z udziałem dębów i buków, z runem tworzonym przez borówkę brusznicę, trawy i zioła, m.in. relikt epoki lodowcowej, zimoziół północny. Nadmorskie wydmy porasta bażynowy bór nadmorski z niskimi, zniekształconymi przez wiatry sosnami i bażyną czarnojagodową. W wilgotnych miejscach rośnie bór bagienny z domieszką brzozy, a na podmokłych łąkach nad Zalewem Szczecińskim występuje największa polska paproć – długosz królewski. Piaszczyste gleby Półwyspu Przytorskiego zajmuje kwaśna dąbrowa (wilgotny sosnowo-dębowy las mieszany) z wiciokrzewem pomorskim. Pięknym elementem bogatego runa są paprocie, m.in. orlica osiągająca nawet 3 metry wysokości.

Białowieski Park Narodowy

Podczas urlopu warto zobaczyć coś naprawdę ciekawego… jak na przykład rezerwat przyrody. Do rezerwatu prowadzi niespełna czterokilometrowa ścieżka przyrodnicza o nazwie Żebra Żubra. Została zbudowana w latach 1978-80 według projektu leśniczego, Jacka Wysmułka. Bierze początek przy szosie łączącej Białowieżę z wsią Pogorzelce.
Na znacznej długości wiedzie po drewnianych kładkach przez podmokłe lasy olszowo-jesionowe. Wizerunek żubra nie bez przyczyny widnieje w herbie Białowieży i w godle Białowieskiego Parku Narodowego. Losy tego zwierzęcia są bowiem nierozerwalnie związane z białowieską ziemią. To właśnie tutaj, w najważniejszym obecnie w świecie ośrodku hodowli żubrów linii nizinnej, odtworzono ten niemal wymarły gatunek – relikt epoki lodowcowej. Obecne stado dziko żyjących żubrów jest największym skupiskiem tych zwierząt na świecie! W 1. połowie XIX wieku Puszcza Białowieska pozostawała jedyną naturalną ostoją żubrów nizinnych. Żyło w niej ponad tysiąc tych zwierząt. Po I wojnie światowej ocalały tylko żubry żyjące w niewoli, z tego trzy na terenie obecnej Polski, w prywatnym zwierzyńcu w Pszczynie. W 1929 roku, przy drodze łączącej Białowieżę z Hajnówką, utworzono pierwszy rezerwat z myślą o odtworzeniu gatunku. Umieszczono w nim przywiezione z Niemiec, Danii, Szwecji i Pszczyny żubry i żubrobizony, dzięki którym dziś możemy oglądać największe puszczańskie zwierzę. Choć żubr jest królem puszczy, nie można zapominać, że w Białowieskim Parku Narodowym występuje ponad 12 000 gatunków zwierząt, wśród których najliczniej reprezentowane są… owady. Jednak nie brak tu dużych zwierząt takich jak jelenie, sarny, dziki, wilki, lisy i rysie. Niektóre gatunki ptaków, na przykład dzięcioły: białogrzbiety, trójpalczasty i średni, orzełek włochaty, sóweczka i orlik krzykliwy tworzą w Puszczy Białowieskiej najliczniejsze populacje w Polsce. Występuje tu też wiele północnych gatunków charakterystycznych dla tajgi, takich jak gadożer – ptak drapieżnik, chrząszcz listwiaczek Chołodkowskiego, czy smużka, reprezentantka gryzoni, Żywi się głównie pokarmem zwierzęcym: owadami i ich larwami, choć nie gardzi też owocami i nasionami.

Parki narodowe

Wybranie Parku Narodowego, jako obiektu do zwiedzania podczas wypoczynku to z pewnością doskonała decyzja, która się opłaci. Dowiemy się dużo o naszych przodkach i korzeniach.
Amatorzy niecodziennych przeżyć znajdą i dziś w parku miejsca niezwykłe, jak choćby Miejsce Mocy – kamienny krąg, w otoczeniu niespotykanych w innych częściach białowieskich lasów głogów, jabłoni i grusz, dawne miejsce kultu, czy też wzgórze w Parku Pałacowym, porośnięte starymi dębami – być może pozostałość świętego gaju. Białowieski Park Narodowy jest położony na obszarze nizinnym, sprzyjającym rozprzestrzenianiu się roślin i zwierząt, gdyż nie występują w nim żadne naturalne bariery powstrzymujące to zjawisko. Z tej przyczyny brak w parku endemitów – gatunków niewykraczających poza granice danego obszaru. Znajdziemy tu za to wiele gatunków będących reliktami naturalnego lasu nizinnego, które tylko tutaj znajdują jeszcze odpowiednie warunki rozwoju oraz sporo takich, które są typowe dla tajgi, a w parku osiągają zachodnie i południowe granice swych zasięgów, jak na przykład wielosił błękitny o niebieskich kwiatach. Wśród rzadkich gatunków roślin parku znajdziemy: kosaciec syberyjski, storczyk storzan bezlistny, pełnik europejski. fiołek bagienny. skalnicę torfową czy trawę turówkę wonną, zwaną też źubrówka.
Niezwykle bogato reprezentowany jest w parku świat grzybów. Liczbę ich gatunków szacuje się na 3-4 tysiące, w tym zaledwie około 500 to grzyby kapeluszowe. Za to naliczono aż 115 gatunków hub. W Puszczy Białowieskiej bartnicy używali huby, gmatwka dębowego, do podkurzania pszczół w czasie podbierania miodu. Wiele grzybów rośnie na próchniejących pniach i ma często fantazyjne barwy i kształty zupełnie nieprzypominające typowego grzyba, jak np. żagwica listkowata. soplówkoralowa, czy piękno róg lepki. Bardzo liczne i różnorodne są również porosty (reprezentowane przez około 400 gatunków), niezwykle wrażliwe na zanieczyszczenia atmosfery. Rosną wszędzie: na glebie, na drzewach i martwym już drewnie. tworząc bajecznie kolorowe plamy.

Bogactwo i zróżnicowanie krajobrazu: morenowe wzgórza porośnięte wiekowymi lasami, podmokłe łąki nad Dziwną, wąskie mierzeje z wydmami, jeziora, plaże, nasłonecznione klify, wybrzeże morza i bagniste wysepki delty Świny stwarzają dom dla mnóstwa gatunków zwierząt o rozmaitych wymaganiach środowiskowych, tak można opisać Woliński Park Narodowy. Naliczono tu około 230 gatunków ptaków, wśród których dominują wodne i […]

Wybranie Parku Narodowego, jako obiektu do zwiedzania podczas wypoczynku to z pewnością doskonała decyzja, która się opłaci. Dowiemy się dużo o naszych przodkach i korzeniach. Amatorzy niecodziennych przeżyć znajdą i dziś w parku miejsca niezwykłe, jak choćby Miejsce Mocy – kamienny krąg, w otoczeniu niespotykanych w innych częściach białowieskich lasów głogów, jabłoni i grusz, dawne […]


Żywiec